Ook een reis van 5230 Km begint met een stap

En die stap zette ik alweer 3 jaar geleden, op 20 oktober 2012 vertrok ik vanuit het oude vertrouwde Brucht richting Amsterdam om vervolgens voor 6 maanden naar Ghana te vertrekken. En niet zomaar 6 maanden, zoals ik al eerder op en neer reisde als soort van vakantie, nee dit keer met als missie een baan te vinden in Ghana… mocht het lukken, dan betekende dat dat ik me in Ghana zou settelen. Een idee dat niet met enthousiasme ontvangen werd, om van begrip al helemaal niet te spreken…. ik denk niet dat er iemand was, en misschien nog steeds niet is, die kon begrijpen waarom ik deze beslissing nam.

Zoals jullie allemaal wel bekend is, is dat gelukt.. op de valreep terwijl ik me al had voorgenomen toch iets langer te blijven, werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek en werd me een baan aangenomen bij Project Fives Alive! (dat was in april 2013).

Inmiddels zijn we al weer 3 jaar verder, ongelovelijk maar waar… wat is er in die drie jaar gebeurd. In principe niet zoveel. Ik verhuisde van Tamale (waar ik wel een huisje had maar nooit echt gewoond heb omdat ik altijd in Damongo was) naar Kumasi en verder ken je het wel, het leven van een werkende…. opstaan, eten, werken, eten, slapen. Mijn werk bij Project Fives Alive! heeft me veel geleerd over hoe het gezondheidssysteem in Ghana werkt; over belangrijke punten in de gezondheid van moeder en kind en wat te doen; over een bepaalde methode die je leert niet langer alleen te kijken maar ook daadwerkelijk te zien; over bureaucratie, politiek, corruptie etc. De afgelopen 2,5 jaar ben ik in Parijs, Londen, Lilongwe (Malawi) en Lagos (Nigeria) geweest; kansen die ik kreeg door het werk wat we hier doen. Ghana wordt wereldwijd gevierd om haar behaalde succes in de vermindering van kindersterfte met maar liefst 32% (per april 2015) over slechts 2,5 jaar tijd en daaraan heb ik ook mijn steentje mogen bijdragen.

Sinds 30 september is het project officieel ten einde en zitten we dus werkloos thuis, maar in feite heb ik gewoon een maandje welverdiende rust na het hele jaar hard gewerkt te hebben (net als mijn collega’s). In november begin ik met een nieuwe uitdaging, althans zoals het nu lijkt want ik heb nog geen contract gezien of getekend. Een nieuwe uitdaging die me weer een stapje verder breng, vraag me niet waar naartoe wat mijn carriere is een reis waarvan ik de uitbestemming nog niet bepaald heb. Ik ga beginnen bij een Instituut genaamd Ubora, wat swahili is voor uitstekend/uitmuntend. De methode die we in Ghana gebruikt hebben om de kwaliteit van zorg voor moeders en kinderen te verbeteren is al een paar jaar erg populair over de gehele wereld en begint ook aan populariteit te winnen in Afrika. We willen onze kennis dan ook delen met andere landen in Afrika zodat zij soortgelijke projecten kunnen opzetten.  Een uitdaging op een ander niveau, waarbij we zullen werken met ministeries, andere NGOs en waarbij we hopelijk onszelf op de kaart kunnen zetten buiten het werk wat we in Ghana hebben gedaan. Deze verandering betekend ook mijn huisje in Kumasi verlaten en een nieuwe plekje in Accra zoeken, maar dat zal wel lukken.

De afgelopen 3 jaar ook een paar kortdurende relaties gehad, de een nog korter dan de ander, die over het algemeen het noemen niet waard waren, maar momenteel in een relatie en we doen ons best dat zo te houden. Er is immers meer in het leven dan werk. Verder is er de afgelopen jaren veel gebeurd in het Redemption Children’s Home; zo zijn we de school aan het uitbreiden, moeten we de kinderen zoveel mogelijk herenigen met gezinnen, proberen we nog steeds kleine projectjes op te zetten om wat onafhankelijker te worden, en hebben we inmiddels een geregistreerde stichting met ANBI keurmerk in Nederland.

Al met al hebben de afgelopen jaren mijn ogen geopend, kijk ik niet langer maar zie ik nu en heb ik geen spijt van mijn besluit om naar Ghana te komen, de comfort in Nederland te hebben achtergelaten, de familie en vrienden. Ik heb geen salaris dat in de buurt komt met wat ik in Nederland zou hebben verdiend, maar gelukkig zijn mijn kosten ook iets lager. Het verloop van mijn carriere is gelijkwaardig zoniet veel beter als wanneer ik Nederland was gebleven. En ‘last but not least’ ik ben gelukkig.

Als ik vandaag de dag op facebook kijk zie ik het geluk van anderen, mijn oud-klasgenoten/vrienden zijn inmiddels veelal getrouwd en zijn begonnen met hun gezinnetjes. Daartussen zie ik berichten over de ellende van de Syrische vluchtelingen die als beesten worden behandeld omdat ze hun thuis, familie en vrienden hebben achtergelaten puur om te overleven, dat blijkt dan kennelijk weer niet in het gelukkige leven van de Europeaan te passen. Wanneer ik zulke dingen lees met de tranen in m’n ogen, vraag ik me af in wat voor wereld wij leven. Ik, ‘rijke’ blanke kom naar Ghana, wordt met open armen ontvangen en mocht ik rond etenstijd op visite gaan, dan wordt me eten aangeboden; weiger ik het aan te nemen dan is dat een belediging, alsof het eten niet goed genoeg voor me is. Maar komt de ‘arme’ Afrikaan (of andere zoals nu Syrische vluchteling) naar Nederland, dan zijn we ze liever kwijt dan rijk. Ghana heeft mij veranderd, mijn ogen geopend en dat begon al bij m’n eerste bezoek in 2007. Ik heb geen spijt en ben trots op de stapjes die ik gemaakt heb op mijn reis van 5230 km.

Advertenties

De tijd vliegt….een jaar alweer!

Vandaag precies een jaar geleden stapte ik het vliegtuig in, om aan een avontuur te beginnen waarvan zelfs voor mij het einde onbekend was.

Bestemming: Ghana
Missie: een betaalde baan vinden in mijn vakgebied

Met het bewijs van afstuderen nog warm van de printer op zak, het diploma was nog in de maak..begon ik aan dit avontuur. Natuurlijk met de zekerheid dat ik me nuttig kon maken in het weeshuis in Damongo, maar ondanks dat dat me veel voldoening geeft en gelukkig maakt was dat dit keer niet alles. 6 Maanden had ik mezelf gegeven om een betaalde baan te vinden en dus… de eerste stap te zetten in het opbouwen van een leven in Ghana. Lukt het niet, zo zei ik, dan kom ik na 6 maand terug en moet ik het in Nederland gaan proberen…een mens moet immers wel realistisch blijven.

Een veelvoud aan sollicatiebrieven ging op de bus, in het begin open sollicaties naar voor mij bekende organisaties met namen als UNICEF, WHO, PFA, PATH, IPA, CRS etc.. Ook hield ik het internet nauwlettend in de gaten wat deze internationale organisaties plaatsen hun vacatures allemaal op het net. Echter mijn veelvoud aan pogingen leverde niet veel op…in januari begon de moed me een beetje in de schoenen te zinken. Ik had al zoveel brieven verstuurd en geen 1 reactie terug gehad. Kwam het omdat ik geen werkervaring had, omdat ik koud m’n diploma op zak had…wilden ze geen buitenlanders omdat dat te veel papierwerk met zich meebrengt of was het dat mijn brieven zo slecht geschreven waren? Ik kon het antwoord niet geven en besloot naar Accra te gaan, het bonkend hart van de internationale organisaties…want ondanks dat heel organisaties actief zijn in het noorden van het land (Tamale) is en blijft Accra toch de plek waar de hoofdkantoren gevestigd zitten en waar er besloten wordt wie er in dienst genomen wordt en wie niet. Dus ik met mijn goede gedrag en een tas vol open sollicitaties en CV’s op jacht door Accra. Van het ene hoofdkantoor naar het andere, een vriendelijke lach en maar hopen dat ik ergens een goede indruk achter zou laten. Helaas tot op de dag van vandaag heeft zelf die actie niks opgeleverd. Echter daar kwam de vacature van de National Catholic Health Service voor PFA (Project Fives Alive!). Op hoop van zegen dacht ik en ik schreef in m’n beste Engels een brief. Door alle twijfels was ik zelfs zo laat dat ik de dag voor de deadline mijn brief in Tamale wilde posten…tja dan kan je het net zo goed niet posten want de post werkt niet zo heel goed in Ghana. Daar stond ik met mijn brief in de hand.. niet wetend wat te doen. Ok…DHL, spoed bezorging het wordt morgen voor 10 uur bezorgt zei de man tegen mij…want ons vliegtuig vertrekt om 8 uur. Al mijn twijfels kostten me 15 Ghana cedi, maar goed mijn brief was onderweg.

Een week (of 2) later een telefoontje… of ik voor een interview naar Accra wil komen..uhm ja..dat is goed, wanneer? Waar? Een kleine week later zat ik weer compleet verward in mijn hotelkamertje in Accra. Een sollicitatiegesprek…hoe bereid je je daar op voor, wat zullen ze vragen, hoe zou zoiets gaan in Ghana? Nou ja het beste er maar van maken dacht ik.. Op naar het gesprek, in het zweethokje…oh nee de wachtruimte in het kantoor van de secretaresse begroette de een na de andere bekende me (incl. Secretaresse)…ohja waarom had ik me ook al weer zenuwachtig gemaakt? Ik kende deze mensen immers van mijn stageperiode in Ghana en niet te vergeten mijn stagebegeleider van toen is de directeur van het project…. dat is dus gewoon een gezellig weerzien van oude bekenden. Toen het interview begon was ik al weer bijna vergeten dat ik voor een interview kwam, echter de veelvoud aan vragen deed me hier weer snel aan herinneren. Waarom wil ik de baan? Wat zijn mijn sterke punten? Wat zijn mijn zwakke punten en hoe denk ik daar mee om te gaan en die te verbeteren? Bekijk deze grafiek en vertel ons wat je ziet? Hoe denk je over abortus? Wat is je standpunt betreffende euthanasie en anticonceptie…ohja ik was bij een katholieke organisatie (hahahaa). Liegen had geen zin, mezelf verkopen ook niet…het interviewpenal kende mij, mijn achtergrond en mijn kunnen. Ik had voor ze gewerkt, stage gelopen in Tamale bij een ander project en daarvan mijn verslag ingediend…nooit feedback gekregen dus geen bericht is goed bericht? Het interview was afgelopen, ik had geen vragen, zij hadden geen vragen meer dus terug naar mijn hotelkamertje…. ik had er geen vertrouwen in..

Zo’n 3 weken later een telefoontje…mijn 6 maanden in Ghana waren inmiddels verstreken maar ik had besloten toch nog wat langer te blijven, eventueel zelf een organisatie op te richten want ik besefte maar al te goed dat werkervaring in het buitenland erg belangrijk is en dat ik een passie heb voor Ghana. De mevrouw aan de telefoon vertelt me dat ik 1 van de geselecteerde kandidaten ben, dat ze een contract voor me gaan maken en dat ik ondertussen moet zorgen dat ik mijn werkvisum voor 1 mei krijg. Een nieuwe ‘stresvolle’ periode begint…werkvisum wat moet je daarvoor doen.. medische verklaring, politierapport van thuisland (oeps) en tig andere documenten. Op eerst maar eens die medische verklaring en dat politierapport.. de aanvraag verliep vlot en de documenten waren redelijk snel op mijn ouders…maar ja dan naar Ghana, de immigratiedienst wil altijd originele documenten dus geen gescande/gekopieerde dingen. De post dan maar…. begin mei verstuurd…eind juni gearriveerd (hmmm). Inmiddels al wel plan B uitgevoerd…nieuw aangevraagd en met vrijwilligers mee naar Ghana en persoonlijk bij mij afgeleverd (top!!) Toen de andere documenten ook klaar waren naar Accra voor de aanvraag…..nee je moet nog meer documenten hebben kreeg ik te horen. Dus… een brief van de bisschop van Kumasi..hmmm ok. Na 3.5 maand was ook die brief er…maar dat was niet de goede en ik was ook helemaal niet met de juiste procedure bezig. Dusss…

Inmiddels ben ik al wel sinds 1 mei aan het werk bij Project Fives Alive!…natuurlijk volledig op vrijwillige basis 😉 en het werk is lekker uitdagend en druk..soms iets te druk. Ik werk samen met een ervaring collega in de Brong Ahafo Regio van Ghana waar we met 22 ziekenhuisteams werken om de kwaliteit van zorg voor moeders en jonge kinderen (onder de 5 jaar) te verbeteren en zo de moeder/kind sterfte terug te dringen. We geven veel trainen en bezoeken de teams iedere 4-6 weken, wat erop neerkomt dat we veel op pad zijn. Komende maand beginnen we ook met districten/sub-districten (zeg maar gemeenten) zodat de zorg vanaf het allerkleinste gezondheidscentrum goed is en mensen op tijd worden doorverwezen naar de ziekenhuizen. Dit houdt in dat we 40 teams erbij krijgen en we dus met 60 teams gaan werken… zoals ik al zei het is een uitdagende baan.

Verder heb ik een mooi huisje in Kumasi (zoals jullie hebben kunnen zien) en een verlaten huisje in Tamale… ben nog steeds niet aan de man (helaas helaas) maar verder gaat alles goed. In Damongo gaat het ook allemaal redelijk voorspoedig, we zijn druk bezig om zelf wat inkomsten te krijgen maar goed alle begin is moeilijk..helaas heb ik ook niet zo heel veel tijd om naar Damongo te gaan wat ik wel mis. De reis naar Damongo is min. 7 uur en ik heb toch meestal alleen de zaterdag en zondag…wat betekend een volle dag reizen om een kleine 24 uur in Damongo te kunnen zijn… geen optie dus.. maar elke kans hoe klein ook grijp ik om toch even weer bij de kids te kunnen zijn.

Nou dat was het afgelopen jaar in een notendop (soort van)…  nu maar zien wat het komende jaar te bieden heeft en of ik nog een keer de kans krijg naar NL te gaan om mijn kleine nichtje te zien. Ik probeer jullie op de hoogte te houden.

DSC00940

Mijn huisje in Kumasi

Voor de geinteresseerden wat foto’s van mijn eindelijk vrijwel volledige gemeubileurde woning in Kumasi. Na bijna een jaar op een matras geleefd te hebben (waarvan de laatste 5 maanden ik ook in het bezit was van een bed….maar dan nu eindelijk gewoon een bank om op te zitten en zelfs wat andere meubels… Nu nog een TV en dan is het bijna compleet

DSC00957DSC00958DSC00961DSC00960DSC00962DSC00964DSC00963DSC00965

UPDATE!!!!

Het is een paar maand geleden dat ik wat van me heb laten horen…  in mijn laatste update in April vertelde ik dat ik had besloten om nog niet terug te komen na de geplande 6 maand, maar dat ik ook nog geen werk had en daarom erover dacht zelf een organisatie te beginnen. Echter een paar dagen na dat bericht veranderde de situatie aanzienlijk…ik kreeg een baan aangeboden bij Project Fives Alive! waar ik sinds 1 mei werkzaam ben.

DSC00937 DSC00940 DSC00943

Nou waren de meeste mensen al wel op de hoogte van mijn baan, maar merk ik dat veel mensen toch wel nieuwsgierig zijn naar wat voor werk ik nou eigenlijk doe en waar ik nu ben…en natuurlijk hoe het met het weeshuis gaat. Dus ik zal jullie even bijpraten.

Ik werk bij Project Fives Alive!, een project wat werkt aan het terugdringen van kindersterfte in Ghana. Dit doen ze door samen te werken met ziekenhuizen en klinieken met als doel de kwaliteit van de zorg te verbeteren. Het project is in de 3 noordelijke regio’s gestart omdat daar de situatie 5 jaar geleden het meest urgent was. Inmiddels is daar het werk in grote lijnen voltooid en zijn we momenteel bezig met het landelijk uitvoeren van het werk. Momenteel werken we met een team van z’n 15 mensen in de 7 overige regio’s van Ghana. We geven trainingen aan mensen van ziekenhuizen en leren ze bepaalde methodes aan zoals het belang van het verzamelen van data (sterfte en ziekte percentages ed.) en niet alleen om de nummers te hebben maar om ze te bestuderen en er wat mee te doen. Het project heeft gezien dat er 3 belangrijke factoren zijn die bijdragen aan de hoge kindersterfte: 1) te lang wachten met naar het ziekenhuis gaan, 2) te lang wachten met het geven van goede zorg in het ziekenhuis, 3) het niet werken volgens protocol. In Ghana is het bijv. heel normaal dat een klein kind al een paar dagen behoorlijk ziek is voordat de moeder naar het ziekenhuis gaat, vaak wordt er is iets geprobeerd met lokale middeltjes en kruidendrankjes en moet er eerst moeite gedaan worden om geld te krijgen om bijv. het transport naar het ziekenhuis of de kosten van de zorg te kunnen betalen… dit zorgt voor vertraging in het zoeken van medische zorg. Vervolgens komt de moeder met een ernstig ziek kind (bijv. malaria wat kan leiden tot ernstige bloedarmoede en koortsstuipen) bij het ziekenhuis en moet uren wachten voordat het door een dokter gezien wordt. Vervolgens voegt het lab hier nog eens een paar uur aan toe en is het kind op sterven na dood voordat wordt geconstateerd dat een bloedtransfusie noodzakelijk is (2). Tenslotte wordt er vaak niet eens een bloedtest gedaan om bijv. malaria vast te stellen maar wordt er gewoon behandeld aan de hand van de symptomen, waardoor in sommige gevallen het kind naar huis gaat met medicijnen, de situatie niet verbeterd maar het kind niet teruggebracht wordt naar het ziekenhuis want het is immers behandeld…dus het moet maar beter zijn en zich niet aanstellen.

Momenteel sterven 80 per de 1000 kinderen voor hun 5de levensjaar in Ghana, 30 per 1000 sterven tijdens de eerste maand van hun leven, van die 30 overlijd 75% in de eerste week en 50% in de eerste 24 uur. Deze cijfers zijn de harde werkelijkheid die we niet langer stilzwijgend accepteren omdat het altijd zo geweest is…we werken hard om de situatie te verbeteren. Door training maken we deze dingen duidelijk aan ziekenhuizen en gaan ze hiermee aan het werk. Ze bekijken hun eigen situatie, analyseren hoe lang een gemiddelde patient in het ziekenhuis is voordat het de dokter ziet en waar in het hele proces verbetering mogelijk is. Ook kijken ze hoelang het duurt voordat een patient medische zorg zoekt en wordt er door middel van educatie/informatie een poging gedaan mensen in een eerder stadium van hun ziekte naar het ziekenhuis te laten komen. Daarnaast analyseren ze of er wel altijd volgens de protocollen wordt gewerkt.

Mijn taak is deze trainingen te geven (al ben ik op dit moment zelf nog student) en om de ziekenhuizen en binnenkort ook de klinieken en gezondheidscentra te begeleiden tijden dit hele proces. Te kijken wat de situatie is en waar verbeterd kan worden, hoe dat zou kunnen en wat vervolgens de resultaten zijn. Erg leuk om te doen.. momenteel werk ik (samen met een collega) in 22 ziekenhuizen en we zijn dus veel op pad om deze ziekenhuizen te begeleiden. En terwijl je bij het ene ziekenhuis bent, belt het andere je op met een probleem of een vraag. Een erg drukke en uitdagende baan, waarbij ik ontzettend veel leer in een korte tijd en een enorm netwerk opbouw… een goede start om je loopbaan mee te beginnen. En als je dan na weken, maanden en hopelijk jaren de sterftecijfers van pasgeborenen, peuters en kinderen onder de 5 jaar ziet dalen dan weet je waar je het allemaal voor gedaan hebt… langszaam verbeterd het gezondheidssysteem in Ghana, geleidelijk krijgen steeds meer baby’s de kans hun vijfde verjaardag te vieren en daar heb ik dan mijn steentje aan bijgedragen..en stiekem ben ik daar nu al heel trots op.

Voor deze topbaan moest ik wel naar Kumasi verhuizen, een avontuur op zich. Het vinden van een woonplekje is in Kumasi net even iets moeilijker dan in Tamale en de prijzen liggen net even wat hoger. Uiteindelijk is het wel gelukt en moest ik 2 maanden in een appartement leven waar geen stroom was..maar ook dat is inmiddels geregeld en is het nu tijd om wat meubeltjes te regelen. Wat helaas ook nog steeds geregeld moet worden is mijn werkvergunning…tot op heden is dat nog steeds niet rond, beter gezegd ik wacht nog steeds op een brief die getekend moet worden door de bisschop (aangezien ik voor een katholieke organisatie werk). Ik hoop dat binnenkort een keer te kunnen afronden want ik ben nu bijna een jaar in Ghana en denk niet dat ik langer dan een jaar in het land kan blijven op een toeristenvisum…dus er zit een beetje druk achter en dat heb ik ook mijn werkgever verschillende keren duidelijk gemaakt.

Vanwege al deze drukte kan ik helaas niet zoveel tijd in Damongo doorbrengen als dat ik eigenlijk wel zou willen. Ik mis de kinderen van het weeshuis enorm en ook verschillende goede vrienden van daar. Gelukkig bestaat er zoiets als Whatsapp 😀 en probeer ik tenminste 1 keer per maand naar Damongo te gaan al is het maar voor 1-2 dagen om even de kinderen weer te zien en te kijken hoe het met de mais, kippen, mango’s, school, financieen en alle trouwe vrienden gaat. En ik moet eerlijk zeggen dat het momenteel behoorlijk goed gaat. De school draait erg goed en het leerlingen aantal groeit gestaag door, de mango’s hebben het moeilijk maar er is nog kans op overleving…het is landbouwseizoen dus de rest groeit ook gestaag verder. Financieel zijn we alle problemen te boven en beginnen bepaalde Nederlandse begrippen als “administratie bijhouden”, “uitgaven verantwoorden”, “communiceren met donoren” ed. door te dringen :D. Gedragsveranderingen gaan nou eenmaal langzaam, maar de aanhouder wint zullen we maar zeggen.

Nou dat was in het redelijk kort (:D) een samenvatting van de afgelopen maanden. Verder gaat alles goed met mij, ik ben gezond en gelukkig… inmiddels tante wat toch ook wel een bijzonder gevoel is. Daarnaast heb ik het heugelijke nieuws mogen ontvangen dat mijn ouders de stap hebben gezet en mij met een bezoek komen vereren, wat ik heel stiekem onwijs leuk vind…ik snap dat het geen gemakkelijke beslissing is gezien alleen al de onkosten die het met zich mee brengt om alleen even een kopje koffie bij je dochter te komen drinken..maar wat het voor mij zo bijzonder maakt is dat ze eindelijk met eigen ogen gaan zien waar ik al die jaren over verteld heb en ik hoop dat ze een klein beetje kunnen ervaren waarom ik zo gek op dit land ben ongeacht alle uitdagingen die het met zich meer brengt

Groeten uit het momenteel ook regelmatig regenachtige GHANA

Plannen gewijzigd

Het is alweer een hele poos geleden dat ik wat van me heb laten horen en de belangrijkste reden hiervoor is eigenlijk dat er niet zo heel veel te vertellen valt. Maar goed het is dan nu toch wel de hoogste tijd om eens weer een update te geven.

???????????????????????????????

Inmiddels heb ik mijn eigen appartementje in Tamale…Vanaf januari woon ik hier voor zover je het voor nederlandse begrippen een woning kunt noemen. Toen ik erin trok had ik een matras, een gasfles en een gasfornuis gekocht. Dit heb ik samen met m’n spullen in het lege appartement gezet en dat was het dan. Het appartement is helemaal nieuw bestaat uit 2 slaapkamers, een woonkamertje, een keuken (zonder keukenblok, aanrecht oid en een douche en wc.) . Ik had echter deze eerste dagen nog geen elektriciteit en geen stromend water. De elektra was gelukkig snel geregeld, want vanaf 6-7 uur ’s avonds in het donker zitten was niet echt relaxed. De eerste periode was ik nog druk met schilderen, aangezien ik niet tevreden was met het schilderwerk. Alles was maar 1 keer geschilderd en de saus van het plafond zat op de muren en andersom. Ik ben dus met de plafonds begonnen en heb alles netjes geschilderd. Vervolgens een leuk zeiltje gekocht voor op de grond en een koelkast…. in een land waar de temperatuur momenteel tegen de 50 graden aan ligt is het toch wel fijn om in ieder geval je drinkwater gekoeld te hebben J, een beetje luxe mag toch wel. Inmiddels ben ik van alle gemakken voorzien…. ik heb elektriciteit en stromend water in de wc en douche…. ik heb een keurig geschilderd appartement (al zeg ik het zelf) een mooi hoogpolig tapijtje J en mooie gordijntjes. De meubels staan nog steeds op het verlanglijstje, maar daar ga ik waarschijnlijk binnenkort ook maar eens mee beginnen.

??????????????????????????????????????????????????????????????

???????????????????????????????

 

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

???????????????????????????????

Verder heb ik de afgelopen periode lekker door gesolliciteerd maar helaas in de meeste gevallen zonder enig succes. Twee weken geleden werd ik voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd. Ik voldoe niet echt aan de eisen die gesteld werden voor de functie van project coordinator, maar goed de project directeur was een goede bekende en dan weet je nooit wat er mogelijk is hier in Ghana…. het gaat hier immers toch écht om je netwerk. Momenteel ben ik in afwachting van hun belletje, wat in de komende dagen zal komen en dan hoor ik wat het wordt.

Het project werkt aan het terugdringen van moeder en kindsterfte door met ziekenhuizen en klinieken samen te o.a. te werken aan qualitatieve en adequate zorg voor-, tijdens, en na de bevalling. Enige minpuntjes is alleen dat ik als ik een functie binnen het project krijgen (coordinator of iets anders) ik waarschijnlijk naar Kumasi moet voor in ieder geval 1-2 jaar… en Kumasi is nou niet bepaald mijn favoriete plekje.

Een ander idee is om mijn eigen organisatie op te zetten. Ik heb het idee om een project op te zetten die microfinanciering combineert met voorlichting op gebied van moeder/kind gezondheid. Op deze manier probeer je de armoede te verminderen waardoor dingen als ziektekostenverzekering, transport naar het ziekenhuis bij ziekte, goede voeding ed. toegankelijker worden voor de mensen. In veel gevallen weten mensen wel hoe het allemaal zou moeten, door de vele organisaties die voorlichting geven, maar hebben het geld niet (of er niet voor over) om het ook daadwerkelijk te doen. Maar goed… ook dat is natuurlijk niet iets wat je zomaar begint…je moet minimaal 2 mensen hebben waarmee je samen alles kunt opzetten en er moet natuurlijk een startkapitaal zijn. Daarnaast moet er een vooronderzoek gedaan worden, zodat de huidige situatie bekend is…momenteel ben ik advies van verschillende mensen aan het inwinnen om te kijken wat de mogelijkheden zijn en of ik hier daadwerkelijk mee ga starten of niet. Een andere optie zou ook nog zijn om het als een project op te zetten en dit als zelfstandige bij verschillende Nederlandse organisaties/geldschieters en ook locale organisaties neer te leggen om te kijken of ze geinteresseerd zijn…in ieder geval betekend het dat ik mijn ideeen op papier moet zetten en dan kijken waar het me brengt.

Ondertussen blijf ik ook nog solliciteren op interessante functie en wachten we natuurlijk de komende dagen af wat het sollicitatiegesprek me heeft opgeleverd.

Verder breng ik ook zeker de helft van de tijd in Damongo door bij de kinderen…we zijn lekker bezig om alles een beetje op orde te brengen en weer grip te krijgen op het werk wat de aunties doen. De administratie is weer een beetje bijgewerkt en alles is weer een beetje beter georganiseerd en gestructureerd. Hopelijk kunnen we dit ook volhouden. Met de kinderen gaat het gelukkig super goed, iedereen gaat lekker naar school en ze zijn gelukkig allemaal gezond.
Onze mangoplantage maakt het echter minder goed….ondanks dat de eerste regen is gearriveerd hebben onze kleine boompjes de droogte niet overleefd. Daarentegen hebben we een nieuwe lichting kippen die het wel goed doen en lekker groeien…hopelijk dat deze projecten in de toekomst toch voor wat geld gaan zorgen.

???????????????????????????????

???????????????????????????????

Al met al heb ik wel besloten dat dit niet het beste moment is om op te geven en terug naar NL te komen…. ondanks dat ik een Nederlander ben voel ik me hier tot nu toe nog steeds echt thuis en ondanks alle frustraties, tegenslagen en vriendjespolitiek wil ik hier echt nog steeds graag aan het werk om iets te betekenen voor de mensen (ondanks dat ik weet dat ook ik de wereld niet kan veranderen)…..ik hoop een heel klein beetje verbetering te kunnen brengen. Dit betekend dan ook dat ik 20 april niet terug naar Nederland kom maar dat ik eind augustus een maand vakantie in Nederland kom vieren. Dat is het plan nu….alles is veranderlijk en zeker hier in Ghana… dus als er iets veranderd hou ik jullie op de hoogte.

???????????????????????????????

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het laatste nieuws

Allereerst allemaal de beste wensen voor 2013! Ik hoop dat jullie allemaal geslaagde feestdagen achter de rug hebben, dat niemand zich ziek gegeten heeft in de te uitgebreide kerstdiners of een teveel aan oliebollen en niemand al bij het begin van het nieuwe jaar te diep in het glaasje heeft gekeken.

Hier in Ghana zijn we de feestdagen goed doorgekomen. Ons kerstmenu bestond uit jollof rijst, rijst gekookt een tomatensaus met wat groenten en een kippenboutje, daarbij een heerlijk glas gekoeld water. Als extraatje hadden we melkbiscuits en pakjes limonade. Het nieuwe jaar hebben we ingedronken met thee met daarbij een heerlijke melkbiscuitje. Verder hebben we veel gedanst, gezongen, gebeden, gedankt en vooral heel veel plezier gemaakt.

DSC00321

2 Januari ben ik lekker wezen relaxen in Mole national park en het daarbij behorende zwembad. Samen met Negrita, Abraham, de 3 meiden die bij ons in huis wonen en voor ons koken (Joyce, Bachisu en Mariam) en de jongste schatten van het weeshuis, de tweeling Emilia en Ophilia. Met z’n allen hebben we lekker gezwommen, al was het water wel wat aan de frisse kant en hebben we genoten van een heerlijke maaltijd en wat frisdrank. Een klein feestje voor de meiden omdat dit beslist geen dingen zijn die ze dagelijks krijgen. Ze hadden dan ook volop plezier en waren ’s avonds helemaal uitgeteld.

DSC00344

DSC00346

Verder hebben we in een rustig tempo de afgelopen maand de nodige karweitjes in het weeshuis gedaan, de kinderen hadden vakantie en dat betekend met name dat de oudste jongens lekker meeklussen. Al snel komt het er dan op neer dat ik erbij sta en dat de jongens me alle werk uit handen nemen, want een blanke vrouw die aan het klussen is… tja dat kan toch bijna niet goed gaan.

Ok.. als ik dan niet mag klussen bij een ander, ga ik wel bij mezelf klussen. Inmiddels heb ik een klein huisje kunnen bemachtigen. Totaal is het misschien 25-30 vierkante meter, bestaande uit keuken, zitkamer, 2 slaapkamers, wc en douche. Dat houd in dat wanneer ik een 2-persoonsbed in m’n slaapkamer zet die waarschijnlijk vol zal zijn en de kast in de andere slaapkamer geplaatst moet worden. Ook mijn woonkamer en keuken zijn vrij klein maar goed het is een mooi en volledig nieuw huisje dat ik de komende weken tot een gezellig en eigen plekje om ga toveren. Hoop dus dat ik me daar de komende maanden thuis ga voelen, de grote verhuizing staat gepland voor komend weekend want momenteel worden de laatste dingen nog gedaan. Ik heb namelijk nog geen water, geen elektriciteit, geen deur etc. maar tegen het eind van de week zou dat volgens de Ghanese planning geregeld moeten zijn (met uitzondering van de wateraansluiting 😦 ).

Het huisje is dus geregeld, met het werk gaat het nog steeds moeizaam. Morgen heb ik weer een gesprek bij de Ghana Health Service (de nationale overheidsorganisatie voor gezondheid) waarbij ik via een ander kruiwagentje wordt binnengesluisd. Ik ga nu met de directeur van volksgezondheid zelf praten en hoop dat hij iets voor me kan regelen. De officiele procedures zijn erg lang, 3-4 maand en tegen die tijd moet ik al weer terug naar NL.. op die manier gaat het dus niet lukken. Ik hoop dat jullie allemaal voor me duimen ondanks dat iedereen natuurlijk stiekem hoopt dat het me allemaal niet lukt hier in Ghana zodat ik weer lekker naar NL kom. Ik geef m’n droom echter niet zomaar op dus ik blijf het nog even proberen de komende tijd.

Kerst in Ghana

Het is alweer heel even geleden dat ik mijn laatste blog heb geplaatst, niet omdat ik jullie vergeten ben maar meer omdat er naar mijn idee niet zo heel veel te vertellen valt. Natuurlijk denken jullie daar anders over dus bij deze een nieuwe blog.

Ten eerste wil ik iedereen hele fijne kerstdagen wensen en het allerbeste voor 2013! Waarschijnlijk heeft iedereen de kerstboom al weer een poosje in de kamer staan en is het kerstmenu inmiddels bekend. Dus bij deze alvast eet smakelijk (en geniet ook voor mij 😉 )

christmas card family

Ook hier zijn de voorbereidingen voor kerstmis in volle gang, ik zal kerst met de kinderen in Damongo doorbrengen en heb wat kleine dingetjes voor ze gekocht zoals pen, potlood, tandenborstel etc. zodat ze allemaal een cadeautje krijgen wat ondertussen toch ook lekker bruikbaar is. Negrita een andere vrijwilligster die hier nu voor de derde keer is, is wat dans en zang met de kinderen aan het voorbereiden en nu nog bedenken wat we op het kerstmenu zetten (waarschijnlijk dit jaar rijst met kip) en dan kan het niet anders als dat het een hele gezellige dag worden. Maar goed dat is de toekomst… wat is er de afgelopen weken gebeurd.

Ik heb veel tijd in Damongo doorgebracht, Abraham was door verplichtingen veel aan het reizen en dus voelde ik me de aangewezen persoon om een oogje in het zeil te houden. Omdat ik niet zo goed ben in stil zitten en de kinderen zich eigenlijk prima zelf kunnen vermaken hebben we daarom wat kleine klusjes opgepakt. Zo hebben we de veranda van de school volledig gerestaureerd en ook een soort van overdekt groot teras waar de kleuters les krijgen is van een nieuwe vloer voorzien. De maïs is geoogst, handmatig kolf voor kolf. Vervolgens worden de korrels van de kolf gehaald door een soort van combine. Met vereende mankracht hebben we nu 9 zakken maïs, dat is weer goed voor een aantal maand maispap en TZ. Ook hebben we een hok gemaakt voor de geiten die nu nog vrij rondlopen op het terrein van het weeshuis, met als gevolg dat elke ochtend alle veranda’s en de gemeenschappelijke ruimte bezaaid zijn met geitenpoep en urine. Na een grondige veegbeurt in de morgen is de vloer vervolgens weer het terrein van spelende en etende kinderen… niet zo heel hygienisch dus en daarom hebben we besloten een de geiten binnen de hekken te houden. Hun nieuwe huisje is bijna klaar en binnenkort zullen we ook het gaas plaatsen en de geiten opsluiten hahaha… Ook het hek rondom onze inmiddels nieuw aangelegde mangoplantage zal deze week worden afgerond, zodat ook onze jonge mangoboompjes de kans krijgen te groeien en niet continue weer opgevreten worden door de geiten, koeien en ander grazend ongedierte.

Regelmatig ben ik ook te vinden in Tamale, soms om alleen een paar sollicitatiebrieven te posten, soms om persoonlijk langs wat kantoren te gaan of in gesprek te gaan met iemand die me mogelijk een baan kan geven. Helaas tot op heden is het vele schrijven van brieven en bezoeken van verschillende organisatie nog zonder succes. Het schijnt dat het tijd wordt om mijn tactiek te wijzigen. Waarschijnlijk ga ik dan ook in januari voor een paar dagen naar Accra om het daar te proberen bij de hoofdkantoren, in Tamale wordt me namelijk continue vertelt dat ik naar Accra moet schrijven.. alleen heeft schrijven alleen blijkbaar niet zoveel zin.. misschien toch maar even persoonlijk langsgaan dus. Verder ook nog steeds op zoek naar een woonruimte voor mezelf, heb al een aantal kamers bekeken, maar wil natuurlijk als echte NLer wel voor een dubbeltje op de eerste rang zitten.. zie je wel ik ben nog niet helemaal verGhaneest hahaha..

Hoe het allemaal afloopt horen jullie in het nieuwe jaar, voor nu moeten jullie het hiermee doen. Nogmaals allemaal fijne feestdagen!

Oproep

Hallo allemaal,

Even een oproep voor jullie allen. Ondanks dat het weeshuis jullie donaties hard nodig heeft wil ik nu even aandacht vragen voor een goede vriend. Zijn naam is Razak en hij werkt veel op het weeshuis, klusjes doen want hij is timmerman. Razak en zijn vrouw hebben 2 dochters Rachel (5 jaar) en Isabel (3 jaar) die onze school “Redemption Academy” bezoeken. Door een arbeidsongeval is Razak lang geleden zijn rechterhand verloren (hij heeft alleen zijn duim en de muis van de hand nog), nu probeert hij zijn geld te verdien door daken te timmeren. Doordat hij zich nauwelijks vast kan houden is hij laatst van het dak gevallen. Nu wil hij zich omscholen, zodat hij deuren/kozijnen ed. kan gaan maken. Hij kan alleen niet naar school gaan, want dan is er geen geld om de kinderen naar school te laten gaan. De vraag is dan ook wie wil helpen zijn dochters naar school te laten gaan. Kosten 45 euro per jaar per kind. Het is een tijdelijke oplossing voor 1-2 jaar zodat Razak zich kan laten omscholen. Je kunt natuurlijk ook een deel van deze kosten op je nemen, mocht je geinteresseerd zijn.

DSC00177DSC00178

 

 

 

 

 

 

Ben je geinteresseerd in het steunen van deze kinderen, stuur dan een mail naar jolandasteenwijk@hotmail.com

De temperatuur stijgt

Even weer een update van mij, er is veel gebeurd en tegelijkertijd eigenlijk niks. Ik ben vorige week zaterdag naar Damongo gegaan om even wat meer tijd met de kinderen door te brengen. Natuurlijk was ik weer welkom en waren de kinderen blij mij weer te zien.

Zondagochtend waren 2 van de jongste kinderen ziek, de een klaagde over hoofdpijn.. de andere had hoge koortsen en lag te slapen. Omdat het maandag nog niet beter was toch maar even naar de kliniek. De kliniek is al niet veel anders als het ziekenhuis, wachten wachten en nog eens wachten.. maar uiteindelijk na een beetje aandringen dat ik toch echt 2 hele zieke kinderen had, mochten we voor bij de dokter en kregen ze allebei een injectie. Gelukkig knapten ze snel op en liepen ze ’s middags al weer vrolijk rond te rennen. Wel even de aunties vermanend toegesproken bij terugkomst uit de kliniek. Alle kinderen hebben namelijk een klamboe (mede mogelijk gemaakt door Sarah) en onder het mom van “ik heb hem net gewassen” worden deze klamboes lang niet altijd gebruikt. Voor de oudere kinderen vind ik dat niet zo heel erg, maar met name de peuters/kleuters zijn erg vatbaar voor malaria… en moeten dus lijden omdat auntie het niet nodig vind de klamboe weer op te hangen. Hier dus maar gelijk werk van gemaakt en de klamboes voor alle kinderen opgehangen voor zover ze dat zelf nog niet hadden gedaan. Gevolg.. elke dag controleren of alle klamboes hangen en zo niet actie ondernemen

Een ander puntje ter verbetering van de gezondheid van de kinderen was mijn actie tot het schoonmaken van de wc’s. De wc’s kunnen niet doorgespoeld worden (geen stromend water) en moeten dus na gebruik met een emmer water worden doorgespoeld. De afstand van de watertank tot de wc’s is relatief groot met als gevolg dat de wc’s niet doorgespoeld worden. Details zal ik jullie besparen maar je kunt je het resultaat vast voorstellen. Het excuus van de aunties was dat er geen wc-borstels waren, maar dat had ik zelf ook al gezien en gelijk maar even aangeschaft. Kortom, aunties in actie gezet om een grote ton water in de wc’s te vullen en ik ondertussen de wc’s poetsen (puke) . Eindresultaat, witte en schone wc’s… die ik dus nu elke keer bij komst in het weeshuis zal controleren en indien niet schoon of geen water in de ton voor de kinderen om door te spoelen, zal ik de aunties daarop aanspreken en corrigeren (soms zo vermoeiend, maar helaas noodzakelijk).

De rest van de week lekker gespeeld met de kinderen en met Abraham de administratie doorgenomen, dit om een beter inzicht te krijgen in wat er gaande is en waaraan eventuele donaties op dit moment besteed moeten worden.

Donderdag was ik helaas zelf niet zo fit, hoofdpijn en spierpijn toen ik wakker werd en een pijnstiller hielp niet echt, ’s middags even gaan liggen en ik realiseerde me dat ik koorts had. Abraham had een thuistest voor malaria, dus toch even getest maar het bleek negatief… dus mijn reactie was ‘malaria dat kan nog bijna niet, ik ben er net.. het zal wel weer over gaan’. Vrijdagavond was de koorts echter gestegen tot onverantwoorde hoogte en stond er een koude douche op het programma brrrrrrr…  Dus zaterdag toch maar naar het ziekenhuis, weer negatief getest maar toch behandeld voor malaria (en alle andere mogelijke ziekten aangezien ik ook antibioticum kreeg). Na 24 uur in het ziekenhuis weer opgeknapt en naar huis.

Helaas stond er voor maandagochtend een sollicitatiegesprek in Tamale op het programma, daar kon ik niet naar toe en het gesprek moest voor de tweede keer verplaatst worden. Nu naar aankomende maandag (19 nov.). Ik hoop dat het goed zal verlopen en dat er mogelijk een baan voor me in zit. Zo niet dan zien we dan wel verder, ik heb de brieven klaar liggen maar wilde dit gesprek afwachten voordat ik ze rond ga brengen. Wat de uitkomst ook zal zijn, ik hou jullie op de hoogte..

Groetjes vanuit het hete Tamale

De eerste week

Jaja, het is weer zover.. waar sommige mensen nog verbaasd waren mij weer in NL te zien, omdat ze dachten dat ik nog in Ghana zat, is de volgende reis alweer realiteit. Afgelopen zaterdag, 20 oktober om 15.00 uur stapte ik in het vliegtuig om weer voor 6 maanden naar Ghana te verdwijnen.

Dit keer staat er iets meer op het programma dan het weeshuis alleen. Al vier jaar speelt het in m’n hoofd dat ik wel zou willen wonen en werken in Ghana, maar ja je laat je familie en vrienden niet zomaar achter. Ondanks dat Grenzeloos Verliefd, Ik vertrek, Hello Goodbye, Buitenlandse bruiloft noem maar op soms doen vermoeden dat je dit soort beslissingen gewoon even neemt, heb ik er lang over nagedacht. Ghana ligt nou ook niet echt naast de deur… maar goed het besluit is genomen en ik ga het in ieder geval proberen. De komende 6 maand is mijn doel om een betaalde baan te vinden in Ghana, die aansluit bij mijn inmiddels afgeronde master ‘International Public Health’. Tja, wat kan je dan? Waar denk je dan aan? Nou… mij inzetten voor één van de vele projecten ter verbetering van de volksgezondheid in Ghana, bijv. Malaria bestrijding, promoten van borstvoeding, verbeteren van moeder/kind gezondheid, voorlichting op een van de vele gebieden. Helaas sterven er ook in Ghana dagelijks nog veels te veel mensen, met name kinderen, aan ondervoeding en infectieziekten.. niet nodig om te krijgen omdat besmetting vaak voorkomen kan worden en al helemaal niet nodig om aan te overlijden. Genoeg werk dus en ik hoop dat iemand mij de kans wil geven om daar mijn steentje aan bij te dragen, al is het ook in Ghana alles behalve makkelijk om een baan te vinden.
Dit hele avontuur ga ik aan vanuit Tamale, de hoofdstad van Noord-Ghana en de hoofdstad van de ontwikkelingsorganisaties. Tamale is tevens de stad waar ik geregeld kwam om boodschappen te halen voor het weeshuis, het ligt ongeveer 3 uur van Damongo (openbaar vervoer) en dus 3 uur verwijderd van mijn ‘tweede familie’ het weeshuis. Omdat ik sinds juni ook in het bestuur van het weeshuis zit en natuurlijk omdat ik domweg niet zonder de kids kan, zal ik geregeld op en neer pendelen om een paar dagen in Damongo door te brengen.

Afgelopen week ben ik een paar dagen in Damongo geweest, gewoon om even met eigen ogen te zien hoe het met iedereen gaat. De kinderen waren echt blij mij weer te zien, van jong tot oud verscheen er bij de meesten een grote glimlach toen ze mij weer zagen. En ook in Damongo zelf zijn ze weer blij verrast dat ik er alweer ben ;-), en ik had het nog zo gezegd dat ik in oktober terug zou komen. Momenteel ben ik weer in Tamale, en ga ik de jacht op een baan en woonruimte maar eens beginnen. Om eerlijk te zijn weet ik nog niet zo goed waar en hoe, maar het zal wel loslopen.

Via deze site hou ik jullie zo goed mogelijk op de hoogte van alles wat er de komende 6 maanden gebeurd. Hier in Tamale is het internet redelijk tot goed, heb zelfs al boer zoekt vrouw gekeken op uitzending gemist.. in Damongo is het echter slecht. Als ik in Tamale ben zal ik dan ook geregeld mail checken en facebooken, in Damongo kan ik het wel checken maar reageren wordt een probleem.. als het dus wat langer stil blijft zal ik waarschijnlijk in Damongo vertoeven.

Bellen/smsen kan op +233 54 7224 996